பக்குவமற்ற வர்க்கவாத அணுகுமுறை மீதான கோட்பாட்டு விமர்சனம்:

 

 

 

தேசிய இனப்பிரச்சினையும் மார்க்சிய இயங்கியலும்:

பக்குவமற்ற வர்க்கவாத அணுகுமுறை மீதான கோட்பாட்டு விமர்சனம்

இலங்கையின் இடதுசாரி அரசியல் சூழலில் தேசிய இனப்பிரச்சினை குறித்த உரையாடல்கள் எழும்போதெல்லாம், அவை வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதத்தையும் மார்க்சிய-லெனினிச இயங்கியலையும் கடந்து, இயந்திரவியல் (mechanical) வர்க்கவாதத்திற்குள் சுருக்கப்பட்டு விடுகின்றன. அண்மையில் முன்வைக்கப்பட்ட வாதங்கள், லெனின், ஸ்டாலின் ஆகியோர் வளர்த்தெடுத்த தத்துவார்த்த முதிர்ச்சியையும் சோவியத் நடைமுறையையும் புறந்தள்ளிவிட்டு, தொடக்க காலப் பக்குவமற்ற நிலைக்குப் பின்னோக்கிச் செல்வதை வெளிப்படுத்துகின்றன.

 

1. அடிப்படை முரண்பாடும் பிரதான முரண்பாடும்: இயந்திரவியல் இயங்கியல் பார்வை மீதான விமர்சனம்

``முன்வைக்கப்படும் வாதம்: "வர்க்க ஒடுக்குமுறையின் ஏனைய அனைத்துப் பக்கங்களும் மாறாமல் இருக்கும்போது, தேசியப் பிரச்சினையை மட்டும் தனித்து தீர்க்க முடியாது."

இது மார்க்சிய இயங்கியலின் 'முரண்பாடுகள்' குறித்த கோட்பாட்டைத் தவறாகப் புரிந்து கொள்வதாகும்:

 * அடிப்படை முரண்பாடு (Fundamental Contradiction): முதலாளித்துவ சமூக அமைப்பில் மூலதனத்திற்கும் உழைப்புக்கும் இடையிலான வர்க்க முரண்பாடு என்பது அடித்தளத்தில் எப்போதுமே நீடிக்கக்கூடிய அடிப்படை முரண்பாடாகும்.

 * பிரதான முரண்பாடு (Principal Contradiction): ஒரு குறிப்பிட்ட வரலாற்றுக் கட்டத்தில், மக்கள் மீது திணிக்கப்படும் ஒடுக்குமுறையின் தீவிரத்தைப் பொறுத்து சமூக இயக்கத்தை வழிநடத்தும் ஆற்றலாக 'பிரதான முரண்பாடே' மேலெழுகிறது. இலங்கை போன்ற சூழலில் அரச ஒடுக்குமுறை மற்றும் பேரினவாத ஒடுக்குமுறையே பிரதான முரண்பாடாக அமைந்திருக்கிறது.

 * அனைத்து வர்க்க ஒடுக்குமுறைகளும் தீரும்வரை தேசியப் பிரச்சினையைத் தீர்க்க முடியாது எனக் கூறுவது, தேசிய இன முரண்பாட்டின் தனித்துவமான அரசியல் இயக்கவியலை மறுப்பதாகும். பிரதான முரண்பாட்டைத் தீர்ப்பதற்கான வழியைக் காணாமல், "வர்க்கக் கட்டமைப்பு மாறட்டும்" என்று காத்திருப்பது எதார்த்த இயக்கவியலுக்கு எதிரானது; அது ஒடுக்கப்பட்ட தேசிய இன மக்களைப் பொதுவான பாட்டாளி வர்க்க அரசியலிலிருந்தே அந்நியப்படுத்தும் போக்காகும்.

 

2. சோசலிச ஒத்திவைப்பும் அரசு பற்றிய திரிபும்: ரோசா லக்சம்பேர்க் முதல் லெனின் வரை

``முன்வைக்கப்படும் வாதம்: "தேசியப் பிரச்சினையைத் தீர்ப்பது என்பது, சமத்துவத்தையும் ஜனநாயகத்தையும் கொண்டுவரும் ஒரு சோசலிச சமூக மாற்றமாகும்."

தேசிய இனப்பிரச்சினையைத் தீர்ப்பதைச் சோசலிச வெற்றிக்குப் பிந்தைய நிகழ்வாக ஒத்திவைப்பது, லெனினிச அரசு மற்றும் புரட்சிக் கோட்பாட்டிற்கு முரணானதாகும்:

 * அரசு அதிகாரம் பற்றிய பிரச்சினை: தேசிய இனப்பிரச்சினை என்பது சாராம்சத்தில் அரசு அதிகாரம் மற்றும் ஒடுக்குமுறை அரசுக் கட்டமைப்பு பற்றிய பிரச்சினையாகும். இது முதலாளித்துவ ஜனநாயகக் கட்டத்திலேயே தீர்க்கப்பட வேண்டிய ஒரு ஜனநாயகக் கோரிக்கை.

 * 1914 லெனினின் வரையறை: லெனின் தமது 1914 ஆய்வறிக்கையில் மிகத் தெளிவாகக் குறிப்பிட்டார்: "சுயநிர்ணய உரிமை என்பது அரசியல் ரீதியாகப் பிரிந்து சென்று தமக்கான தனி அரசை அமைத்துக் கொள்ளும் உரிமையைத் தவிர வேறு எதனையும் குறிக்காது."

 * ரோசா லக்சம்பேர்க்கின் வாதமும் லெனினின் மறுப்பும்: அன்று ரோசா லக்சம்பேர்க் போன்றவர்கள் "தேசியவாதக் கோரிக்கைகள் தொழிலாளர் வர்க்கத்தைப் பிளவுபடுத்தும்; முதலாளித்துவ அமைப்பில் இதனைத் தீர்க்க முடியாது, சோசலிசத்தில்தான் தீர்க்க முடியும்" என்ற வாதத்தை முன்வைத்தபோது, லெனின் அதனை வன்மையாக எதிர்த்தார். தேசிய ஒடுக்குமுறைக்கு எதிராகப் பிரிந்து செல்லும் உரிமையை நிபந்தனையின்றி ஆதரிப்பதன் மூலமே ஒடுக்கப்பட்ட தேசிய இனத்தின் தொழிலாளர்களையும், ஆளும் தேசிய இனத்தின் தொழிலாளர்களையும் ஒன்றிணைக்க முடியும் என்று லெனின் நிறுவினார்.

 

3. 'சுயநிர்ணய உரிமை' vs 'பிராந்திய சுயாட்சி': செமிச், பௌயர் மரபும் லெனினிச நிலையும்

* முன்வைக்கப்படும் வாதம்: "சுயநிர்ணய உரிமையை வெறும் பிராந்திய அலகுகளாகவும், தேசியக் கோரிக்கைகளை வெறும் சீர்திருத்தக் கோரிக்கைகளாகவும் பார்ப்பது."

* சுயநிர்ணய உரிமையைக் குறுக்குதல்: லெனின் வரையறுத்த 'தமக்கான அரசை அமைத்துக் கொள்ளும் உரிமையான' சுயநிர்ணய உரிமையை நிராகரித்துவிட்டு, வெறும் "பிராந்திய சுயாட்சி", "அதிகாரப் பகிர்வு" அல்லது "பண்பாட்டுச் சுயாட்சி" எனப் பேசுவது லெனினிசத்தை நீர்த்துப்போகச் செய்யும் செயலாகும்.

 * செமிச் விவாதமும் ஸ்டாலினின் பதிலும்: ஆஸ்திரிய மார்க்சிஸ்ட்டான ஓட்டோ பௌயர் மற்றும் யூகோஸ்லாவிய கம்யூனிஸ்ட்டான செமிச் போன்றவர்கள் தேசியப் பிரச்சினையை வெறும் "பண்பாட்டு-தேசிய சுயாட்சி" அல்லது நிர்வாகச் சீர்திருத்தக் கோரிக்கையாகக் குறுக்க முற்பட்டனர். ஸ்டாலின் தமது உரைகளிலும் நூல்களிலும் இதனை மிகக் கடுமையாக விமர்சித்தார். தொடக்கக் கட்டத்தில் மார்க்சிய இயக்கம் தேசியக் கோரிக்கையை முதலாளித்துவக் கருவியாகவும் சீர்திருத்தவாதப் பிரச்சினையாகவும் பார்த்தது ஒரு 'பக்குவமற்ற பார்வை' என்பதை ஸ்டாலின் வெளிப்படையாக ஒப்புக்கொண்டு திருத்தினார்.

 * வரலாற்றுப் பின்னோக்கிய நகர்வு: மார்க்சிய முன்னோடிகள் தங்கள் வரலாற்று அனுபவத்தில் எதை "பக்குவமற்ற முடிவு" என்று கைவிட்டார்களோ, அதையே இன்று கோட்பாடாக முன்னிறுத்துவது வரலாற்றுப் பின்னோக்கிய நகர்வாகும்.

 

4. 'மக்கள் திரள்' மாயையும் தேசிய இன யதார்த்தமும்: புகாரின், காவுட்ஸ்கி மீதான லெனினிய விமர்சனம்

இலங்கையில் வர்க்கவாதம் பேசுவோர், தேசிய இனங்களின் தனித்துவத்தை அழித்து "இனம், மதம், குலமற்ற உழைக்கும் மக்கள் திரளாக ஒன்றிணைவோம்" என்ற குறுக்குவழி மாயையை முன்வைக்கின்றனர்:

 * புகாரினின் பார்வைக்கு எதிரான லெனின்: "சுயநிர்ணய உரிமை என்பது தேசங்களுக்கு அல்ல, உழைக்கும் மக்களுக்குத்தான் (பாட்டாளி வர்க்கத்திற்குத்தான்)" என்று புகாரின் வாதிட்டபோது, லெனின் அதனைத் திட்டவட்டமாக நிராகரித்தார். தேசங்கள் என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட வரலாற்றுக் கட்டத்தில் உருவாகும் புறநிலையான சமூக அமைப்பு; எனவே சுயநிர்ணய உரிமை என்பது மக்களுக்கு அல்ல, தேசங்களுக்கே உரியது என்றார் லெனின்.

 * காவுட்ஸ்கியின் திரிபு: கார்ல் காவுட்ஸ்கி போன்றவர்கள் தேசங்களின் வரலாற்று உருவாக்கத்தை உள்வாங்காமல், ஏதோ ஒரு பொதுவான 'மக்கள் திரள்' (abstract masses) இருப்பதாகப் பேசி சந்தர்ப்பவாத நிலைப்பாட்டை எடுத்தனர்.

 * யதார்த்த சமூகப் பிரிவுகள்: சமூகத்தில் தேசங்கள், தேசிய இனங்கள், முதிர்ச்சியடையாத தேசிய இனங்கள் மற்றும் பழங்குடி மக்கள் எனப் பல்வேறு வரலாற்றுப் படிநிலைகள் நிலவுகின்றன. இவற்றை அங்கீகரிக்காமல் ஒரே அடியாக 'மக்கள் கூட்டம்' என்ற மாயைக்குள் அனைவரையும் கரைக்க (forced assimilation) நினைப்பது லெனினிச அணுகுமுறை அல்ல.

 

5. சோவியத் ஒன்றிய நடைமுறை: குடியரசுகளின் தோற்றம்

சோவியத் வரலாறும் தேசங்களின் இருப்பை உறுதிப்படுத்தியதன் மூலமே முன்னகர்ந்தது:

 * 1922-ல் தொடக்கத்தில் ரஷ்யா, உக்ரைன், பெலாரஸ், டிரான்ஸ்காக்கேசியா ஆகிய நான்கு குடியரசுகளைக் கொண்டு ஒன்றியம் அமைக்கப்பட்ட போதிலும், அதன் எல்லைக்குள் பல்வேறு தனித்துவமான தேசங்கள் இருப்பதை போல்ஷிவிக்குகள் உணர்ந்தனர்.

 * இதனால், தேசங்களின் தேசிய அபிலாஷைகளை அங்கீகரித்து, பின்னர் மத்திய ஆசியா உள்ளிட்ட பகுதிகளில் உஸ்பெக், துர்க்மென், தாஜிக், கசாக், கிர்கிஸ் போன்ற வெவ்வேறு தேசங்களுக்கான தனித்தனி சோவியத் குடியரசுகளும், சுயாட்சிப் பகுதிகளும் உருவாக்கப்பட்டன.

 * இந்த வரலாற்றுப் போக்கை முழுமையாக உள்வாங்காமல், தேசிய இனங்களின் அரசு அமைக்கும் உரிமையைப் புறந்தள்ளி, வெறும் அதிகாரப் பகிர்வு அல்லது பிராந்திய நிர்வாக அலகுகளை மட்டுமே சுயநிர்ணய உரிமையாகக் காட்டுவது சோவியத் அனுபவத்தின் படிப்பினைகளைத் தலைகீழாகப் புரட்டுவதாகும்.

 

6. சமூகக் கட்டங்களை துரிதப்படுத்துதலும் உற்பத்தி சக்திகளின் வளர்ச்சியும்

மார்க்சிய இயங்கியலின்படி சமூகம் என்பது பல்வேறு வரலாற்றுப் படிநிலைகளைக் கடந்துதான் பரிணமிக்க முடியும்:

 * மார்க்ஸின் வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதம்: கார்ல் மார்க்ஸ் குறிப்பிட்டது போல, வர்க்கங்களின் இருப்பும் வர்க்கப் போராட்டமும் உற்பத்தியின் குறிப்பிட்ட வரலாற்றுக் கட்டங்களோடு மட்டுமே கட்டுண்டவை. சமூகம் ஒரே பாய்ச்சலில் சோசலிசத்தை எட்டிவிட முடியாது.

 * உற்பத்தி சக்திகளின் வளர்ச்சி: ஒரு குறிப்பிட்ட தேசிய இனம் (எடுத்துக்காட்டாகத் தமிழ் தேசம்) அடக்குமுறைக்கு உள்ளாகும்போது, அதன் உற்பத்தி சக்திகளின் வளர்ச்சி (productive forces) முடக்கப்படுகிறது. அந்தத் தேசம் தனது சுயநிர்ணய உரிமையைப் பெற்று, தனது உற்பத்தி சக்திகளை முழுமையாக வளர்த்து, சமூகப் பொருளாதாரக் கட்டத்தின் உயர் நிலையை அடைவதன் ஊடாக மட்டுமே சோசலிச மாற்றத்திற்கான புறநிலையைத் துரிதப்படுத்த (accelerate) முடியும்.

 * பாட்டாளி வர்க்க ஐக்கியமும் அரசின் உதிர்வும்: தேசிய ஒடுக்குமுறை நிலவும் வரை ஒடுக்கப்பட்ட தேசிய இனத்தின் உழைக்கும் மக்களும், ஆளும் தேசிய இனத்தின் உழைக்கும் மக்களும் இயல்பாக ஒன்றிணைந்துவிட முடியாது. சுயநிர்ணய உரிமையை நிபந்தனையின்றி ஏற்பதன் மூலமே அவர்களுக்குள் உண்மையான பாட்டாளி வர்க்க ஐக்கியம் சாத்தியமாகும். அரசு என்பது கம்யூனிசக் கட்டத்தில் முழுமையாக உதிர்ந்து போகும்போது மட்டுமே அதனோடு இணைந்து தேச அரசுகளும் உதிரும். அதுவரை தேசங்களை பலவந்தமாகக் கரைக்க நினைப்பது பேரினவாத மேலாதிக்கத்திற்கே சேவை செய்யும்.

தேசிய இனப்பிரச்சினையை "சோசலிசம் வரும் வரை ஒத்திவைப்போம்" என்று கூறுவதும், சமூகப் படிநிலைகளைத் தாண்டி "குறுக்குவழியில் மக்கள் திரளாக இணைவோம்" என்று பேசுவதும் வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதத்திற்குப் புறம்பான கருத்துக்களாகும். ஒடுக்கப்பட்ட தேசங்களின் சுயநிர்ணய உரிமையை அங்கீகரித்து, அவற்றின் உற்பத்தி சக்திகள் தடையின்றி வளர வழிசெய்வதே, உண்மையான பாட்டாளி வர்க்க ஐக்கியத்திற்கும் சோசலிச மாற்றத்திற்குமான லெனினிசப் பாதையாகும்.

 

 

 

TRANSLATION

The National Question and Marxist Dialectics: Immature Class Reductionism and Distortions Regarding the State and Nations

Whenever discussions on the national question arise within Sri Lanka's leftist political milieu, they are frequently reduced to a mechanical classism, brushing aside both socio-historical development and Marxist-Leninist dialectics. Recent arguments contend that the national question cannot be resolved in isolation while all other facets of class oppression remain unaltered, that resolving the national question is contingent upon a socialist transformation, and that its demands are merely reformist. Such positions represent a historical distortion, dragging theoretical discourse backward and abandoning the theoretical maturity developed by Lenin and Stalin, as well as the historical practice of the Soviet Union.

 

Fundamental Contradiction vs. Principal Contradiction: A Critique of the Mechanical View

In Marxist dialectics, grasping the distinction between the "fundamental contradiction" and the "principal contradiction" is essential. In a capitalist social order, the class contradiction between capital and labor is the foundational, enduring contradiction residing at the base of society. However, in a specific historical context and within a concrete terrain of oppression, it is the "principal contradiction" that emerges as the primary driving force determining the movement of society.

In a country like Sri Lanka, characterized by a multi-ethnic society and state-driven chauvinist oppression, the principal contradiction is national oppression. To argue that the national question cannot be addressed until all aspects of class oppression are eradicated is an outright denial of the distinct political dialectic of national oppression. Waiting for "the class structure to transform" without resolving the principal contradiction runs contrary to objective dialectics; worse, it alienates the oppressed nationality from proletarian politics altogether.

 

State Power, Self-Determination, and the Reformist Argument

Postponing the resolution of the national question until after the victory of socialism is fundamentally incompatible with the Leninist theory of the state and revolution. The national question is, in essence, an issue concerning state power and the structure of an oppressive state apparatus. It represents a democratic demand that must be confronted within the bourgeois-democratic phase itself.

In his 1914 thesis, Lenin defined the matter with absolute clarity: the right of nations to self-determination means nothing other than the right to political secession—the right to establish an independent state. When Rosa Luxemburg and others argued that national demands divide the working class and cannot be resolved under capitalism—insisting they could only be settled under socialism—Lenin vehemently opposed this view. He established that only by unconditionally supporting the right to self-determination and secession could the workers of the oppressed nation and the workers of the oppressor nation be united in a genuine, revolutionary alliance.

To dismiss this right to statehood defined by Lenin, reducing self-determination to mere "regional autonomy" or administrative "devolution of power," and to dismiss national demands as mere "reformism," dilutes Leninism. When figures like the Yugoslav communist Semić and Austrian Marxist Otto Bauer sought to reduce the national question to administrative reform or cultural-national autonomy, Stalin rigorously criticized them. Stalin openly acknowledged that viewing national demands merely as instruments of the bourgeoisie or as minor reformist matters belonged to an earlier, "immature stage" of the Marxist movement, which was later corrected through revolutionary experience. Reviving as dogma today what Marxist pioneers discarded as an immature error represents a severe theoretical retreat.

 

The Illusion of the "Abstract Masses" and the Reality of Nations

Superficial class-reductionists in Sri Lanka often propose a shortcut: the idea of uniting as a single mass of working people stripped of ethnicity, religion, or community identities.

When Bukharin argued that "self-determination belongs not to nations, but to the working people (the proletariat)," Lenin rejected this formulation, demonstrating that nations are objective socio-historical entities and therefore self-determination belongs to nations. Similarly, Karl Kautsky adopted an opportunist stance by referring to an undifferentiated "mass of people," failing to grasp the historical formation of nations.

Society consists of concrete historical formations: nations, nationalities, nascent national formations, and indigenous peoples. Attempting to forcibly assimilate these distinct entities into an abstract conception of the "masses" is not a Leninist approach; rather, it masks the prevailing structures of chauvinist domination.

 

The Historical Experience of the Soviet Union: The Formation of Republics

The historical trajectory of the Soviet Union advanced precisely by acknowledging and formalizing the objective reality of distinct nations. Although the Union was established in 1922 with four founding republics—Russia, Ukraine, Belarus, and Transcaucasia—the Bolsheviks recognized that numerous distinct nations existed within these boundaries.

Consequently, to accommodate national aspirations, separate Soviet socialist republics and autonomous regions were formed for various nationalities, including Uzbeks, Turkmens, Tajiks, Kazakhs, and Kyrgyz. Genuine socialist unity was realized only after acknowledging the right of nations to self-determination. Overlooking this historical process and substituting self-determination with administrative decentralization completely distorts the lessons of the Soviet experience.

 

Accelerating Social Stages and the Development of Productive Forces

According to historical materialism, society develops through distinct historical stages. As Karl Marx emphasized, the existence of classes and the class struggle are bound up with particular historical phases in the development of production; society cannot leap arbitrarily into socialism.

When an oppressed nation (such as the Tamil nation) faces national subjugation, the development of its productive forces is systematically obstructed. Only when such a nation achieves its right to self-determination can it fully develop its productive forces, advance its socio-economic formation, and thereby accelerate the material prerequisites for a socialist transformation.

As long as national oppression persists, the working class of the oppressed nation and that of the oppressor nation cannot unite organically. Accepting the right to self-determination unconditionally is the prerequisite for authentic proletarian class unity. National states will wither away only when the state itself withers away in the higher phase of communism. Until then, attempting to dissolve or assimilate nations forcibly serves only the hegemony of the oppressor nation.

Asserting that the national question must be shelved until socialism arrives, or that social stages can be bypassed through an abstract shortcut of "uniting the masses," contradicts historical materialism. Recognizing the right of oppressed nations to self-determination in the democratic stage, and ensuring the unhindered development of their productive forces, remains the only Leninist path toward genuine proletarian unity and socialist transformation.